Festival d’Avignon verandert de historische binnenstad van Avignon iedere zomer in een groot podium voor theater, dans en performance. Je loopt van intieme voorstellingen naar grootschalige producties tussen oude kloosters en pleinen, terwijl de hele stad dagenlang draait om kunst, discussie en nieuwe ideeën.
Festival d’Avignon: theater tussen middeleeuwse muren
Het Festival d'Avignon is niet zomaar een theaterfestival waar je een paar voorstellingen meepakt en daarna weer naar huis gaat. In juli verandert de hele stad Avignon in een soort openluchtpodium. Pleinen, schoolgebouwen, kloosters, gymzalen en oude binnenplaatsen worden tijdelijk theaterzalen. Overal hangen affiches. Acteurs delen flyers uit op straat. Mensen discussiëren op terrassen over voorstellingen die soms vier uur duren en soms juist twintig minuten.
Het festival bestaat eigenlijk uit twee werelden tegelijk: het officiële “In”-festival en het gigantische “Off”-festival. Het In-programma is gecureerd en internationaal bekend. Daar zie je vaak grote makers, experimentele producties en theater dat later door Europa toert. Het Off-gedeelte is veel chaotischer en toegankelijker. Honderden gezelschappen huren daar zelf speelplekken en proberen publiek te trekken. Daardoor voelt Avignon tegelijk als een prestigieus kunstfestival én als een creatieve theatermarkt waar van alles door elkaar loopt.
De combinatie van die twee maakt het festival anders dan veel andere Europese theaterfestivals. Je hebt hier niet alleen publiek, maar ook programmeurs, recensenten, studenten, acteurs en makers die allemaal door dezelfde straten lopen. Dat levert een energieke maar soms ook vermoeiende sfeer op. Je bent eigenlijk voortdurend met theater bezig, zelfs als je gewoon koffie gaat halen.
Een festival waar de stad onderdeel van wordt
Veel festivals gebruiken een paar vaste zalen. In Avignon wordt bijna de hele historische binnenstad gebruikt. Dat merk je direct aan de sfeer. Je loopt van een voorstelling in een eeuwenoud klooster naar een moderne performance in een gymzaal, terwijl op straat ondertussen artiesten scènes spelen om aandacht te trekken voor hun Off-show.
De bekendste locatie blijft de Cour d’Honneur van het Palais des Papes, een enorme binnenplaats van het pauselijk paleis. Daar worden vaak grote en technisch ingewikkelde producties gespeeld. Maar minstens zo interessant zijn de kleinere locaties waar je letterlijk op een paar meter van de acteurs zit.
Avignon voelt daardoor minder gepolijst dan sommige andere grote festivals. Niet alles loopt strak. Voorstellingen beginnen soms laat. Het is warm. Sommige tijdelijke zalen zijn basic ingericht. En juist dat hoort een beetje bij het karakter van het festival. Je zit hier niet in een luxe theaterweekend, maar midden in een stad die tijdelijk volledig door podiumkunst wordt overgenomen.
Wat voor voorstellingen kun je verwachten?
Hoewel de naam doet denken aan klassiek theater, draait het festival al lang niet meer alleen om toneelstukken. Je komt er ook hedendaagse dans, performances, muziektheater, multimedia-installaties, lezingen en politieke projecten tegen. Sommige producties zijn vrij toegankelijk, andere behoorlijk experimenteel.
Het officiële programma kiest vaak voor internationaal theater met maatschappelijke thema’s. Denk aan voorstellingen over identiteit, migratie, klimaat, taal of sociale ongelijkheid. De artistieke leiding onder Tiago Rodrigues heeft de afgelopen jaren sterk ingezet op internationale samenwerking en meertaligheid. Daardoor hoor je tijdens het festival veel verschillende talen door elkaar heen.
In het Off-programma is het aanbod veel breder. Daar vind je ook comedy, kleine monologen, jeugdtheater en lichtere producties. Dat maakt het festival toegankelijker voor bezoekers die niet alleen zware avant-garde willen zien. Tegelijk blijft Avignon een festival waar makers graag risico nemen. Sommige voorstellingen voelen meer als een experiment dan als een afgewerkt product.
Het publiek is daardoor behoorlijk gemengd. Je ziet oudere theaterliefhebbers die hier al twintig jaar komen, maar ook veel jonge makers en studenten. Overdag lopen mensen met programmaboekjes onder hun arm van zaal naar zaal. ’s Avonds verschuift het leven naar de terrassen en pleinen.
Groot, druk en soms behoorlijk intens
Qua omvang hoort Avignon bij de grootste theaterfestivals ter wereld. Alleen al het Off-programma telt jaarlijks meer dan duizend producties verspreid over tientallen locaties. Tijdens het festival trekken honderdduizenden bezoekers naar de stad. Daardoor voelt Avignon in juli vaak drukker dan je van een middelgrote Zuid-Franse stad zou verwachten.
Dat heeft voordelen en nadelen. Het voordeel is dat er continu iets gebeurt. Zelfs zonder planning ontdek je vaak interessante voorstellingen of straatacts. Het nadeel is dat populaire producties snel vollopen en dat accommodaties schaars en duur kunnen worden.
Veel bezoekers verblijven daarom buiten het centrum of combineren Avignon met andere plekken in de Provence. De stad is redelijk goed bereikbaar met de trein, vooral vanuit Parijs en andere Franse steden. Binnen de oude stadsmuren doe je bijna alles lopend. Tijdens festivaldagen is dat soms ook de enige praktische optie.
De ticketprijzen verschillen sterk. Grote producties van het In-festival zijn meestal duurder dan kleine Off-voorstellingen. Het Off-programma werkt vaak met kortingskaarten of passe-partouts waardoor je meerdere voorstellingen goedkoper kunt bezoeken. Helemaal goedkoop is Avignon meestal niet, zeker niet als je verblijfskosten meerekent. Maar vergeleken met sommige grote internationale kunstfestivals blijft het relatief toegankelijk.
Minder glamour, meer theatercultuur
Wat Avignon interessant maakt, is dat het festival niet draait om beroemdheden of rode lopers. Natuurlijk komen er bekende makers en acteurs, maar de aandacht ligt vooral op het werk zelf. De sfeer is eerder intellectueel en nieuwsgierig dan chic.
Dat betekent ook dat je niet altijd “makkelijk” theater krijgt voorgeschoteld. Sommige voorstellingen duren lang, gebruiken weinig tekst of vragen veel concentratie. Daar staat tegenover dat je in Avignon vaak producties ziet die later veel invloed krijgen binnen de Europese theaterwereld.
Tegelijk blijft het festival verrassend levendig en rommelig. Op straat zie je acteurs in kostuum flyeren naast acrobaten en muzikanten. Cafés zitten vol met discussies over voorstellingen. En overal hangen duizenden posters over elkaar geplakt op muren en ramen.
Het festival werd in 1947 opgericht door Jean Vilar en groeide van een klein cultureel evenement uit tot een van de bekendste theaterfestivals ter wereld. Die geschiedenis voel je nog steeds, al probeert het festival zich tegelijk voortdurend opnieuw uit te vinden.
Uit het programma van Festival d’Avignon 2026
Kijk op de website van Festival d’Avignon voor het volledige programma, tijden en locaties.
Carolina Bianchi - Uma Luz Cordial
Een onderdompeling in het scheppingsproces waarin de grenzen tussen theater en literatuur vervagen; een voorstelling over het creatieve handelen zelf.
Carolina Bianchi (1988) is een Braziliaanse theatermaakster, performer en schrijver, woonachtig in Amsterdam. Ze is artistiek leider van het São Paulose collectief CARA DE CAVALO en maakt grensverleggende theatervoorstellingen, waaronder de Trilogia Cadela Força (o.a. The Bride and the Goodnight Cinderella). Sinds 2025 behoort ze tot de artistieke kern van Theater Utrecht en won de Gieskes‑Strijbis Podiumprijs 2025.
Tiphaine Raffier - L'hors-présence
Het verhaal van een familie die samenkomt om een geliefde te begeleiden in haar laatste levensdagen; een intieme confrontatie met afscheid en verlies.
Tiphaine Raffier (°1985, Lorient) is een Franse actrice, dramaturge, regisseur, scenarist en cineaste. Opgeleid aan ENMAD en École du Nord (Lille). Ze creëerde onder meer La Chanson (2012), Dans le nom, France‑fantôme en La Réponse des Hommes; in 2023 bewerkte ze Philip Roths Némésis voor het Odéon. Oprichtster van gezelschap La femme coupée en deux; haar teksten verschijnen bij La Fontaine en L’avant‑scène théâtre.
Jinyeob Lee - MULJIL
Geïnspireerd door de haenyeo-duiksters van Jeju Island: een poëtische voorstelling die beeldende choreografie en cultureel geheugen onderzoekt.
Jinyeob Lee is een Zuid-Koreaanse performance-, theater- en site-specific regisseur en oprichter van Elephants Laugh (2009). Ze maakt participatieve, locatiegebonden voorstellingen voor openbare ruimtes, waaronder Muljil — Elephants Laugh, en behaalde een Master in Theatre Arts in het Verenigd Koninkrijk (2006).
Kyung-Sung Lee - Island Story
Een luisterruimte voor getuigenissen van kinderen van slachtoffers; een werk dat stemmen opvangt en persoonlijke herinneringen centraal zet.
Kyung‑Sung Lee (1983, geboren in Bazel, opgegroeid in Zuid‑Korea) is theaterregisseur, oprichter en artistiek leider van Creative VaQi (2007). Hij studeerde regie in Seoel en Londen. Bekend om devised theatre; regie van Let Us Move Your Sofa, Namsan Documenta, 77 Versuche en The Mannschaft. Professor theaterregie aan Sungkyunkwan University; ontvanger van meerdere internationale prijzen.
Rébecca Chaillon - La Parabole du Seum
Halverwege dystopisch sprookje en religieus gedicht: een narratief dat verstoring en geloofsbeelden combineert om maatschappelijke spanningen te bevragen.
Julien Gosselin - Maldoror
Een onderzoek naar het ‘geheim van het kwaad’ door het verbinden van werken van Roberto Bolaño en Lautréamont; poëtisch en filosofisch onderzoek naar duistere drijfveren.
Julien Gosselin (1987) is een Franse regisseur uit het Pas‑de‑Calais. Hij richtte in 2009 het gezelschap Si vous pouviez lécher mon cœur op. Gosselin is bekend om grootschalige, marathonvoorstellingen gebaseerd op literaire werken (o.a. Les Particules élémentaires, 2666, Falling Man). Vanaf 15 juli 2024 is hij directeur van het Théâtre national de l’Odéon.
Sung Im Her - 1 Degree Celsius
Choreografie met energieke, elektrische muziek; een danswerk dat door zijn signatuurstijl klimaatthema’s en lichamelijke urgentie oproept.
Koreaanse-Britse choreografe, performer en theatermaker. Haar werk onderzoekt vrouw-zijn, migratie en identiteit via beweging en performance. Voorstellingen zijn onder meer Nutcrusher (2019), de double bill Everything Falls Dramatic / TomorrowisNowTodayisYesterday (2026) en Doomsday (2026).
Jaha Koo - Cuckoo
Een dialoog met drie rijstkokers waarin economische en sociale gevolgen worden herbekeken; onverwachte theatrale vondsten rondom alledaagse objecten.
Jaha Koo is een Zuid-Koreaanse theater- en performancemaker, componist, video-artiest en performer. Zijn multimediaprojecten combineren eigen muziek, video, tekst en installatie, vaak tussen lezing, performance en concert. Gebaseerd in Europa (Utrecht/Gent), maker van de Hamartia-trilogie (2015–2020) en Haribo Kimchi (2024). Ontving de International Ibsen Award (2026).
Ahmed El Attar - Salma, Mon Amour
De ontleding van het leven binnen een rijke Egyptische familie, waarbij langzaam verborgen spanningen en geheimen aan het licht komen.
Ahmed El Attar is een Egyptische theatermaker, regisseur, schrijver en cultureel organisator uit Caïro. Hij richtte Temple Independent Theatre Company, Orient Productions en Studio Emad Eddin op en initieerde het D‑CAF festival. Zijn werk mengt performance, tekst en maatschappijkritiek; bekend van voorstellingen als The Last Supper en Mama. In 2018 werd hij Ridder in de Orde van Kunsten en Letteren (Frankrijk).
Lucie Antunes, Mathilde Monnier - Silence
Op een dansvloer die aan het oppervlak van een LP doet denken, onderzoekt deze choreografie beweging, stilte en muzikale matérialiteit.
Mathilde Monnier, Franse choreografe (Mulhouse, 1959) en langdurig directeur van nationale choreografische centra, werkt samen met componiste-percussioniste Lucie Antunes. Samen creëerden ze "Silence", een concert-voorstelling die trance, repetitieve ritmes, stilte en veranderde bewustzijnstoestanden onderzoekt. Monnier is resident bij Halle Tropisme; Antunes gebruikt stem en percussie als structurele elementen.
https://www.mathildemonnier.com
Jaha Koo - The History of Korean Western Theatre
Een onderzoek naar de impact van westerse cultuur op Koreaanse theaterpraktijken, gebracht met Koo’s kenmerkende humor en een pratende rijstkoker.
Jaha Koo is een Zuid-Koreaanse theater- en performancemaker, componist, video-artiest en performer. Zijn multimediaprojecten combineren eigen muziek, video, tekst en installatie, vaak tussen lezing, performance en concert. Gebaseerd in Europa (Utrecht/Gent), maker van de Hamartia-trilogie (2015–2020) en Haribo Kimchi (2024). Ontving de International Ibsen Award (2026).
Muriel Imbach - Nous ou le paradoxe du hérisson
Een reflectie op wat ‘familie’ betekent: het woord roept onmiddellijk persoonlijke beelden op, die hier worden onderzocht en uitgedaagd.
Muriel Imbach (1978, Fribourg) is een Zwitserse theatermaker en regisseur, oprichter van La Bocca della Luna (2004). Haar werk voor kinderen verenigt theater en filosofie; thema’s zijn taal, tijd, gender en verbeelding. Sinds 2021 is ze verbonden aan L’Usine à Gaz in Nyon.
Gwenaël Morin - Le deuil sied à Électre
Een traject langs de figuur van Electra binnen het werk van de Amerikaanse toneelschrijver Eugene, met nadruk op rouw en tragische herinterpretatie.
Gwenaël Morin (°1969 Toulon) is Frans acteur, regisseur en theaterdirecteur. Hij studeerde architectuur, was assistent van Michel Raskine (1996–1999) en richtte in 2009 Théâtre Permanent op. Van 2013–2018 leidde hij het Théâtre du Point du Jour in Lyon. Sinds 2023 is hij artiest-geassocieerd bij het Festival d’Avignon met o.a. Le Songe (2023), Quichotte (2024) en Les Perses (2025).
François Gremaud - Mon Frère
Geschreven met en voor zijn dove broer: een voorstelling die familierelaties, communicatie en gedeelde creatie centraal stelt.
François Gremaud is een Zwitserse acteur en theaterregisseur uit Marly (Fribourg). Hij studeerde aan ECAL en INSAS, richtte in 2005 2b company op en creëerde bekende voorstellingen zoals Conférence de choses, Phèdre!, Giselle… en Carmen. Hij componeert liedjes, publiceert werk en doceert aan La Manufacture.
Thibault Perrenoud - Hamlet
Een reizende, afgeslankte versie van Shakespeare’s stuk voor drie acteurs, gericht op essentie en directe vertelling.
Thibault Perrenoud is een Franse acteur en regisseur, opgeleid aan het Conservatoire d’Avignon (2002–2004) en het CNSAD (promo 2007). Cofounder van collectif Kobal’t; regisseerde klassiekers bij Théâtre de la Bastille (o.a. Le Misanthrope, La Mouette, Hamlet). In 2025 richtte hij Compagnie Thibault Perrenoud op; zijn bewerkte driepersoons Hamlet speelde in Avignon 2026.
https://epoc-productions.net/thibault-perrenoud/
Zoé Lakhnati, Nicole Genovese - Vive le sujet ! Tentatives – Série 1
Een experimenteel platform voor schrijvers waarin verschillende benaderingen en teksten worden getest en gepresenteerd.
Zoé Lakhnati is een Frans-Belgische choreografe en dansperformer, geboren in Sète (1999), actief tussen Brussel en Sète. Ze studeerde klassieke dans aan het Conservatoire national supérieur de Lyon (diplômée 2019) en P.A.R.T.S. (Brussel). Haar werk is conceptueel en beeldrijk; ze coorganiseert het residentiefestival De l’impertinence en werkte in 2026 mee aan ‘Vive le sujet! Tentatives – Série 1’.
Liquid Sound - KIN: Yeonhee Project I
Een deconstructie en hergeboorte van een voorouderlijke kunstvorm via de kracht van dans en geluid, gericht op transformatie en traditie.
Liquid Sound is een multimediale installatiemethode van Micky Remann die onderwatersonore muziek en lichteffecten in zwembaden combineert. Begon met experimenten in 1986; eerste vaste installatie op 9 november 1993 in Bad Sulza. Wordt toegepast in thermale spa's en kent clubavonden en festivals; therapeutisch effect is niet wetenschappelijk bewezen.
Johann Le Guillerm - Terces
Een circusartistieke benadering waarin de piste verandert in een observatieruimte; een onderzoek naar objecten, beweging en waarneming.
Johann Le Guillerm is een Franse circuskunstenaar en uitvinder van poëtische scenografieën. Opgeleid aan ENSAC, medeoprichter van Cirque O en Cirque Ici, ontwikkelde hij het onderzoeksproject Attraction. Bekende werken zijn Secret, La Transumante, Le Pas Grand Chose, Encatation en Terces; hij maakt ook installaties zoals La Motte.
Madeleine Fournier - Growing piece
Vertrekkend van de Griekse mythe van de Heliaden onderzoekt deze voorstelling levenscycli en transformaties door tekst en performance.
Madeleine Fournier is een Franse danseres en choreografe, oprichtster van gezelschap ODETTA (2017). Opgeleid aan het CNR Parijs en CNDC Angers, creëerde ze o.a. solo Labourer (2018), La Chaleur (2021), Branle (2023) en Growing Piece (2026). Haar werk verbindt traditie, ritme en experimentele muziek.
https://madeleinefournier-odetta.com
Jaha Koo - Haribo Kimchi
Terwijl hij kookt in een Koreaanse streetfoodkraam verweeft Jaha Koo persoonlijke verhalen met culinaire scènes en culturele observaties.
Jaha Koo is een Zuid-Koreaanse theater- en performancemaker, componist, video-artiest en performer. Zijn multimediaprojecten combineren eigen muziek, video, tekst en installatie, vaak tussen lezing, performance en concert. Gebaseerd in Europa (Utrecht/Gent), maker van de Hamartia-trilogie (2015–2020) en Haribo Kimchi (2024). Ontving de International Ibsen Award (2026).
Christiane Jatahy, Wagner Moura - A Trial
Een onderzoek naar wat er gebeurt wanneer economische belangen van een gemeenschap botsen met het algemeen belang; een democratisch, moreel vraagstuk centraal.
Carolina Bianchi - Trilogia Cadela Força
De complete trilogie rond seksuele geweldsdynamieken en de manieren waarop die worden voorgesteld en behandeld in kunst en samenleving.
Carolina Bianchi (1988) is een Braziliaanse theatermaakster, performer en schrijver, woonachtig in Amsterdam. Ze is artistiek leider van het São Paulose collectief CARA DE CAVALO en maakt grensverleggende theatervoorstellingen, waaronder de Trilogia Cadela Força (o.a. The Bride and the Goodnight Cinderella). Sinds 2025 behoort ze tot de artistieke kern van Theater Utrecht en won de Gieskes‑Strijbis Podiumprijs 2025.
Valérie Dréville, Guy Cassiers - Thésée, sa vie nouvelle
Een assemblage van verhalen, gedichten en foto’s die samen het boek van Camille de Toledo verkennen en stem geven aan vele gezichten.
Valérie Dréville is een Franse actrice, voormalig sociétaire van de Comédie‑Française, docente aan het Conservatoire en auteur van theateressays. Guy Cassiers is een Vlaamse regisseur uit Antwerpen, artistiek leider van Toneelhuis, bekend om visueel en audiovisueel theater. Samen maken ze Thésée, sa vie nouvelle, een monoloog met geluid en video (Vidy‑Lausanne 2025/26).
Katerina Andreou & Carte Blanche - HOW ROMANTIC
Tussen ironie en een dans van wanhoop schildert dit stuk een complex portret van romantische illusies en emotionele desintegratie.
Katerina Andreou is een in Athene geboren choreografe, danseres en musicienne, gevestigd in Frankrijk. Ze werkte samen met Carte Blanche, de Noorse nationale compagnie voor hedendaagse dans uit Bergen. Samen maakten ze HOW ROMANTIC (2025), een intens ironisch portret van menselijke relaties met veertien dansers.
Daria Deflorian - Che dolore terribile è l'amore
Een bewerking van een roman van een Nobelprijswinnaar, waarin liefde en leed in intieme, literaire scènes worden onderzocht.
Daria Deflorian (Tesero, 24 november 1959) is een Italiaanse theatermaker, actrice, auteur en regisseur. Ze werkt vaak samen met Antonio Tagliarini en maakt minimalistisch-poëtisch theater dat literatuur en podium verbindt. Haar werk won meerdere Premio Ubu-prijzen en werd internationaal opgevoerd, onder meer bij Piccolo Teatro Milaan.
tg STAN - 1, 2, 3 Poquelin
Na eerdere Poquelin-voorstellingen bieden tg STAN een nieuwe montage of assemblage van Molière’s kolder en toneelmateriaal.
tg STAN is een Vlaams theatercollectief uit Antwerpen, opgericht in 1989. Bekend om zijn actorgerichte, niet-hiërarchische werkwijze zonder regisseur, ontwikkelt het ensemble samen teksten en scènebeeld. Repertoire varieert van klassiekers tot hedendaagse auteurs; het gezelschap toert internationaal en speelt meertalig werk.
Vanasay Khamphommala - Songs of Grief [Love Me Tender]
Een gevoelige performance over welke liederen we zingen bij het verlies van geliefden; rouw, herinnering en muzikale expressie staan centraal.
Vanasay Khamphommala (Rennes, 1980) is een Franco‑Laotiaanse queer theatermaker, performeuse, dramaturge, vertaalster en zangeres. Ze promoveerde aan de Sorbonne over Howard Barker, richtte in 2018 Lapsus chevelü op en maakte o.a. Invocation à la muse, Orphée aphone, Écho (2022) en La voix de ma grand-mère (2024). Resident aan CDN Tours (2018–2020), compagnonne in Bordeaux sinds 2021.
Vanasay Khamphommala - Je te chante une chanson toute nue en échange d'un verre
Achter de letterlijk te nemen titel schuilt een uitnodiging aan het publiek: een performance die vragen stelt over geven, blootstelling en uitwisseling.
Vanasay Khamphommala (Rennes, 1980) is een Franco‑Laotiaanse queer theatermaker, performeuse, dramaturge, vertaalster en zangeres. Ze promoveerde aan de Sorbonne over Howard Barker, richtte in 2018 Lapsus chevelü op en maakte o.a. Invocation à la muse, Orphée aphone, Écho (2022) en La voix de ma grand-mère (2024). Resident aan CDN Tours (2018–2020), compagnonne in Bordeaux sinds 2021.
Johana Malédon, Juliette Navis - Vive le sujet ! Tentatives – Série 2
Het tweede experimentele traject voor schrijvers en tekstmakers om nieuwe vormen en onderwerpen uit te proberen op toneel.
Johana Malédon is een Frans‑Guyaanse choreografe en danseres, oprichter en artistiek leider van Compagnie MÂLE. Opgeleid aan het Conservatoire de Paris, Alvin Ailey School, Paris VIII en Kibbutz Contemporary Dance Company, creëert ze werk rond het visceraal lichaam en identiteit, met stukken als HAFAL, Bifneem Sheli, À bientôt en het solo‑project (titre provisoire).
Han Kang, Julie Deliquet, Isabelle Huppert, Hyeyoung Lee - Oiseau
Een theatrale lezing van Han Kang’s tekstrijke werk, gepresenteerd als een geconcentreerde, literaire performance met prominente deelnemers.
Han Kang is een Zuid‑Koreaanse schrijfster, bekend van literaire romans en korter proza. Ze ontving onder meer de Man Booker International Prize (2016) en de Nobelprijs voor Literatuur (2024). Haar tekst 'Impossible Goodbyes' werd in april 2026 als staged reading gepresenteerd tijdens het Festival d’Avignon.
Étienne Minoungou - L'Intraitable Beauté du monde
Een verteller die de stemmen van Édouard Glissant en Sony Labou Tansi samenbrengt; verhaalkunst die grote literaire stemmen verweeft.
Étienne Minoungou (geb. 24 maart 1968 in Koupéla, Burkina Faso) is acteur, verteller, regisseur en dramaturg. Hij richtte Compagnie Falinga en festival Les Récréâtrales op, bewerkt literaire en filosofische teksten tot soloshows en treedt internationaal op. Hij kreeg in 2021 de prijs van de Syndicat de la critique als beste acteur.
Forced Entertainment - Everything Must Go
In een bar die zowel fantasie als werkelijkheid weerspiegelt verstrengelen performers AI-gestuurde elementen met menselijke interactie en chaos.
Forced Entertainment is een Brits experimenteel theatercollectief, opgericht in 1984 in Sheffield en geleid door Tim Etchells. De kern bestaat uit zes leden; ze maken toneel, durational performances, installaties en digitale projecten. Bekend om collectief scheppingsproces en grensverleggende voorstellingen (o.a. Speak Bitterness, Who Can Sing a Song to Unfrighten Me), en ontvanger van de International Ibsen Award (2016).
https://www.forcedentertainment.com
Festivalagenda en meer festivalinfo
Meer dan 70 andere theaterfestivals vind je in het handige blokkenschema, in het menu, of onderaan deze pagina. Bijvoorbeeld .
Volg Theaterfestivals op Facebook of word lid van de Facebook discussiegroep over theaterfestivals.